اسماعيل مرتضايي - من به خود غره ام که اگر ثانیه ای از دردم، ثانیه ای از جهادم نزد خدا مقبول باشد در فردای قیامت همه انسان ها نزد ما فقیر و بی چیزند. بي كس

هستند حتی آنان که ما را از اتاق های خود بیرون انداختند!

چرا پس از 23 سال به بنياد مراجعه كزده ام؟

برادران عزیزم ! ثانیه ثانیه عمر ما عبادت است، لحظه لحظه درد مان که ما را به یاد پیمانمان با خدا می اندازداوج بندگی و عبودیت است . اما چكار کنیم که حتی ایوب پیامبر نیز از انسان بودن و اندازه داشتن این توان به خدای خود شکایت می کرد و جهت حفظ ایمانش به خدا پناه می برد.

زخم ها و رنج هاي تن و روان از یکسو و زخم زبان مردم و بعضاً تازه مومنین آسیب ندیده که چگونه به پروانگان پرسوخته بزم عشق مشق عاشقی می گویند که "می خواستی نروی" ، "خود كرده را تدبیر نیست"، غرغر و نا رضايتي فرزندان از دردهای شبانگاهیت و گفتن این جمله که مگر ما چه گناهی كرده ایم که باید مرتبا این حالت های شما راتحمل کنیم.
خدایا فرزندانی که آرزو داشتیم روزی داستان حماسه های ما را از بانه تا شلمچه برای نسلشان بیان کنند امروز دیگر خسته از بیماری های گوناگون ما، شاید آرزوی مرگ ما را داشته باشند.
تحمل همسران بزرگوار ما که با نیت خوشبختی و زندگی آرمانی، زندگی خود را با ما شروع نموده و اگر ایمان وصبرشان نبود شاید ثانیه ای حالت های متغیر روحی ما را تحمل نمی کردند . و بودند عده ای که نکردند .جایی که کلمه بیمار موج انفجار گرفته با دیوانه برابری می کند ! و بعضاً بسیاری از همسران جانبازان موج انفجار گرفته با مدراک پزشکی جانباز طلاق یکطرفه از این مسجود فرشتگان گرفته اند. تنهایی ، درد ، بیماری خستگی . آه که اگر عنایت الهی و یاد خدا نبود تحمل این روزها چه سخت و غیر قابل تحمل بود .

خدایا تو شاهد باش که اگر نبود مسئولیت های اجتماعی ، ما را چه به بنیاد و کمیسیون های رنگارنگ آن؛ ساعت ها نشستن پشت درب کمیسون تا آقایان پزشكان معتمد بنیاد شما را معاینه نمایند؛ و اگر نبود اثبات دنیوی هویتمان هرگز حاضر نبودم که زیباترین ایام عمرم را را که افتخار هم نشینی با مسجود ملائک را داشتم را با ضرایب درد و بیماری ارزیابی نمایم . که خود عزیزان و پزشکان به دلیل برخورد با این عزیزان بهتر از هرکس می دانند که حضور در جبهه و تاثیرات حضور دراز مدت در مناطق عملیاتی و رویت تکه تکه شدن ياران و امواج انفجار چه به صورت سانحه و چه بودن آن تاثیرات وحشتناکی در روح وروان و به تبع آن جسم انسان ها می گذارد.
ای کاش این بنیاد تشکیل نمی شد تا انسان هایی که با پول و امکانات این کشور و در سایه امنیت این بزرگواران، امروز صاحب انواع تخصص ها و مداراک عالیه شده اند و تشخیص آنان معیار ایمان و تقوا و جانبازی این عزیزان است را نبینم ( هر چند که عده ای معدود اغراق کننده، آن هم به دلایل ..... آن عزیزان را بر این داشته که همه را به یک چوب برانند )
من از زبان خود می گویم: خدایا گشایشی بر ما قرار بده تا مجبور نشویم حتی درب این بنیاد مقدس را ببینیم . اگر توان به دوش کشیدن این پیكر ضعیف و ناتوان و مجروح را داشتیم . اگر نبود مسئولیت اجتماعی در قبال خانواده ، من کجا و درخواست عمری مجاهدت را در عیار پزشکان متختص بنیادگذاشتن کجا!؟

خدایا در برابر همه دردها و رنج ها ي ناشی از مجاهدتم، در هنگام مرگ ایمانم را سالم بدار.

لا اله الا الله . محمد رسول الله و علی ولی الله

به من می گويند که این بیماری ها می تواند از مشخصه ها و علائم جنگ باشد. مدراک چه داری ؟ صورت سانحه ، بستری در بیمارستان و غیره . و هنگامی که به آنان توصیح می دهی آن زمان جمع آوری این مدراک رسم نبود و حتی ما تصور زندگی بعد از جنگ را نداشتیم با لبخندی که در آن هزار توهین نهفته است شما را به بیرون راهنمایی می کنند و شما با نسخه هایی که حتی به دلیل فقر مالي نتوانستی داروهای آن را تهیه نمایی با افکاری پریشان از این نوع برخورد، با سرفه های پیاپی در گوشه خیابان جهت بالا آمدن نفس می نشینی؛ ناگهان صدای افتادن سکه ای به زیر پایت تو را به خود می آورد و پس از آن سکه و اسکناس ، سریع صورت خود را می گیری و از محیط دور می شوی .

و نیمه های شب در کنار سجاده ات از خدا می خواهی که لحظه ای فقط لحظه ای از مجاهدت را فبول نماید . چون آنگاه سر با لا نموده و به همه دنیا و مسئولین فخر می فروشی و می گويي: من به خود غره ام که اگر ثانیه ای از دردم، ثانیه ای از جهادم نزد خدا مقبول باشد در فردای قیامت همه انسان ها نزد ما فقیر و بی چیزند. بي كس هستند حتی آنان که ما زا از اتاق های خود بیرون انداختند!

این نامه نه از سر استیصال و یا شعارهای متعارف قلمي شده، بلکه این عقده ای 23 ساله است که امشب بی اختیار سرباز کرده و هرچه می خواهم جلوی آن را بگیرم اشك مجالم را می برد و نوشتن تخلیه ام می کند .