دلا نکن گله درپرده رازمی گویم !

به مختصر سخنان درازمی گویم

سلام برقامت رعنای انقلاب اسلامی که لباس ولایت برتن دارد وبه هیچ کجا وابسته نیست.

سلام بردلیران ایران عزیز که پوزه دشمن را در مقاطع مختلف به خاک مالیده اند وراه زاهدان شب وشیران شب روز را چه زیبا پیمودند. سلام می کنم به تک تک همسنگرانم گه گذشت زمان، مویشان را سپید و درد و رنج، چهره شان را در هم کرده.

عزیزان من! روزهای پایانی زمستان است وسالی دیگر با بهاری دل انگیز در راه است. بیائید و بیائیم باور کنیم که رفتن و آمدن بالا نشین ها  نه تنها دنیای ما را خراب می کند بلکه قیامتمان را بر باد می دهد.

جامعه ایثارگری اگر می خواهد زنده باشد و تبدیل به آثار باستانی و میراث فرهنگی نشود باید خودش همت کند .

نهضت عاشورا را هر سال تکرار می کنیم تا بلا یی که بر سر واقعه غدیر خم آمد بر سر عاشورای حسین (ع) نیاید.

امروز پرسش این است :  چند سایت و وبلاگ وروزی نامه درد دل های شما را آن طور که هست درج می کنند؟

چند دولتمرد و مسئول فرصت  می کنند تا دل نوشته های شما را بخوانند ؟

اگر گوش شنوایی بود ،اگر همت والایی بود، اگر ذره ای انصاف بود امروز پس از گذشت 21 سال از پایان دفاع مقدس نیازی نبود که بنده کمترین و تو رزمندۀ بهترین لب به شکوه و شکایت باز کنیم و از کمی ها و کاستی ها و بی اعتنایی ها و ............ گله کنیم .

شاید روزی که نباشیم باشند کسانی که حماسۀ هشت سال دفاع مقدس را گرامی بدارند و از من و تو جانانه و به قول حافظ "به چنگ وچغانه یاد کنند .

آن روز دیگر دغدغه مجلسیان و دولتمردان و مسئولین نظام نه در صد و حقوق جانبازی است ، نه پلاک معلولیت ، نه دولیتر بنزین دولتی، نه وام مسکن شش میلیون تومانیست ، نه واردات خودرو  چهل میلیون تومانی ، نه طرح لایحه جامع خدمات ایثارگریست، نه شعار اقتصادی نه توسعه سیاسی ، نه برنامۀ فرهنگی ، نه دعوت به مناظره و نه مسائل دیگر که حتی فکر کردن به آن مصرف داروی مجروحان را بالا ببرد .

فراموش نکنیم که یک عده شدند اصحاب صحنه و یک عده شدند اصحاب سفره .......

محمد حسن غلامعلیان

اسفند ماه 1388 شمسی