دفاتر ثبت و دفاتر دارائى  در بسيارى از استان ها فاقد دفتر ايثارگران مي باشد و متاسفانه در بعضى از دفاتر ايثارگران  مانند دفتر دادگاه ها و شهرداری ها وظايف اصلى آنها به كارمندان مربوطه تعريف نشده است  و حتى جالب توجه است گه بسيارى از اين دفاتر كه وظيفه خدمت به جانبازان و خانواده شهداء را دارند در مكانى قرار گرفته است كه عملأ براى جانباز روى ويلچر امكان حضور در اينگونه دفاتر مهيا نمي باشد. لذا جانباز ناچار است از رهگذران تقاضا كند يا او را از پله ها بالا ببرند ويا مسئولين مربوطه را فرا بخوانند.

جالب توجه است كه بدانيد وقتى مسئول مربوطه با هزار زحمت قدم رنجه مي کند و خود را به جانباز داخل خودرو يا بالاى پله ها مي رساند بجاى اينكه به او مدد برساند به او می گوید سرم شلوغ است و در دفتر تعدادى نشسته اند و نمي توانم به جانباز  بيرون  رسيدگى كنم.

حال با همه اين كم و كاستى ها كه ما تا كنون مشاهده کردیم  بشنويم يكى از اين دفاتر ايثارگران توسط مدير مربوطه جمع آورى گرديده است، مخصوصأ این که دفتر ايثارگران در نظام وظيفه ارباب رجوع زيادى هم دارد و این مسئله  قطعأ مشكلات بسيار زيادى را بوجود خواهد آورد.

دفتر ايثارگران نظام وظيفه كه تا سال گذشته يكى از جانبازان قطع نخاعی بنام "على پارسايان" اين مركز را به نحو مطلوب اداره مي کرد و جوابگوى همه ايثارگران بود  متأسفانه با تغيير مديريت اين سازمان دفتر مزبور برچيده شد و اين مركز كان لم يكن اعلام گرديد. هر چند ، چندين مرتبه از طرف انجمن جانبازان قطع نخاعی به مسؤلين مربوطه نامه نگارى نيز گرديد ولى جواب قانع كننده اى از طرف مسؤلين نظام وظيفه دريافت نشد لذا براى اينكه اينجانب بتوانم از نزديك عملكرد اين مركز را ارزيابى کنم به اين مركز رفتم. در بدو ورود  از داخل شدن اينجانب با خودرو به محوطه ممانعت به عمل آمد. هر چند كارت شناسائى نيز نشان دادم ولى مقبول نیفتاد و از من خواسته شد كه خود با ويلچر  بروم و برای خودرو اجازه كتبى بگيرم . بناچار خودرو را بيرون پارك کردم و داخل ساختمان شدم.

پس از مدتى سردرگمى مرا به بيرون ساختمان، كنار خيابان راهنمائى کردند. در أنجا صف بسيار طولانى را مشاهده نمودم و گفتند كه بايد در صف بايستم و كارت شناسائى نيز در آنجا كارساز نبود.  بعد از مدتى كه در صف بودم تا معرفى نامه برای اداره اى بگيرم ، مأمور نگهبانى كه اجازه ورود خودرو اينجانب را به محوطه نمي داد با خشونت زياد ويلچر مرا گرفت و به بيرون كشيد تا خودرو خود را كه بيرون محوطه پارك کرده بودم را به جاى دورترى ببرم  و بنده از سرباز مربوطه خواستم  مرا نزد مسئول خود ببرد؛ از قضاء او نيز همانجا بود. وقتى كه اينجانب مجبور شدم ايشان را تهديد كنم كه رفتار آنها را گزارش مي كنم آنها عذرخواهى کردند. حال آنكه اگر دفتر ايثارگران در آنجا داير باشد طبعأ مشكلات نيز به مراتب كمتر خواهد شد. فلذا همچنان جانبازان و ايثارگران منتظرند تا مسؤلين نظام وظيفه بجاى اينكه موانع پيش روی جانبازان و ايثارگران رابردارند.