عده ای بی اطلاع  می گویند  در زمان پس از فتح خرمشهر باید صلح را می پذیرفتیم و از فرسایشی کردن جنگ جلوگیری می کردیم تا خسارات کمتری متحمل می شدیم. اما از آنجایی که دیپلماسی همیشه باید به عنوان مهد توان ملی باشد، چه در جنگ چه در صلح فرقی ندارد؛ در زمان جنگ این دیپلماسی باید بتواند دستاوردهایی رزمندگان در جبهه ها بدست می آوردند و نتایج آن را نگهداری و در سطح بین المللی و سیاسی ترجمه کند.

توان دیپلماسی ما در آنزمان به علت توان رزمندگان و مدیریت خوب آنان بود . در زمان جنگ ما یک دیپلماسی راهبردی داشتیم که در زمان پذیرش صلح این دیپلماسی نقد و خرج شد. در زمان پس از فتح خرمشهر هنوز بسیاری از مناطق کشور در دست عراق بود که در صورت صلح از آنها بعنوان و اهرم قدرت خوداستفاده می کرد. اما در زمان پذیرش قطعنامه 598 شرایط دگرگون شده بود و اکثر اراضی اشغالی بدست رزمندگان پس گرفته شده بود. در پای میز مذاکره ما با داشته های خود بعنوان دیپلماسی راهبردی جلوبر ،  شرایط خودمان را دیکته کرده وتحمیل کردیم که مقصر جنگ عراق بود.

هرگز یادمان  نرود که دور اندیشی حضرت امام (ره) بی نظیر بود؛ مانند هنگامی که سقوط کومونیسم را پیش بینی کردند و صراحتا" به گورباچف آنرا تاکید کردند یا زمانی که ایران و عراق در حال جنگ بودند حمله عراق به کویت را پیش بینی بی بدیل کردند. پس حضرت امام به اوضاع اشراف کامل داشتند و در بهترین زمان صلح را پذیرفتند و تمام داشته های جنگمان را پای میز مذاکره خرج کردیم. همین مسئله باعث شد  که عراق مرزهای مشخص شده ما را به رسمیت بشناسد و تمام نقاط ایرانی را خالی کند.

ولی عراق چه بدست آورد؟ مقصر بودن در جنگ را، 80 میلیارد دلار بدهی و یک میلیون کشته و مجروح و خرابی های دیگر را. پس اگر  صحبت جنگ و دفاع مقدس شد یا با عقبه قوی اطلاعات و شناخت کامل تاریخ صحبت کنید و گرنه بگویید ما چیزی نمی دانیم تا حرمت  دفاع مقدس ما مقدس بماند.