درست بعداز عملییات ولفجر۲ بود که تو کوچه های جنوب شیراز با اون حال وهوای بچگی ها و  پابرهنه و با یه تکه چوب و یه لنگه چرخ دوچرخه داشتیم بازی می کردیم و خنده می کردیم و شلوغ می کردیم و یکدفعه این خبر منو به دنیای سکوت فرو برد:" بابات شهید شد."

همون لحظه یادمه مقهور سکوت نشدم بلکه در فکر فرو رفتم. بقیه همچنان شلوغ می کردند. همه می گفتند شهید، من می گفتم بابا .  بابایی که  دست پینه بسته، عرق جبین ، نفس های خش دار و صورت آفتاب سوخته او رو مردم می دیدند اما روح لطیف و طبع بلند و نان حلال و عقل سلیم اش رو ما می دیدیم و مادرم می دید و خدا!

سال ها به شهادتش فکر کردم ؛ فکرهایی که به همین زودی بهتون می گم. بعد از این همه فکر  کردن رسیدم به اونجایی که حالا همه میگن بابا من میگم شهید!