آن زمانی که در جبهه با دستانی خالی اما پراز شجاعت و غیرت، با چشم غبار گرفته از گازهای خردل می جنگیدیم و تمام مصائب آنرا به دل وجان خریدیم و اماممان را تنها نگذاشتیم جایزه سوپر ویژه ایثار را خداوند نصیبمان کرد.

جنگ تمام شد ولی ما با آداب جنگ خو گرفته بودیم و انبوه خیابان های پر ترافیکی که در آن بزرگ شده بودیم حالا برایمان نشانی غریبی داشت. فهمیدیم چه گوهری را به سادگی از دست دادیم و قدرش را ندانستیم تا بیشتر از نوشیدن آن مست و پاتیل تر شویم؛ همان جنگ نه "دفاع مقدس" 8 ساله بود.

چیز عجیب و غریبی بود به نحوی که 2دو2 تا میشد 5 تا و هیچکس تعجب هم نمی کرد . ملت ما یکی از شگفت انگیزترین جنگ های عالم بشری را تجربه می کرد.

به خدای احد گزافه نیست. آخر چطور یک کشور با تمام عالم در حال جنگ بود، تحریم هم بود، هیچ چیزی نداشت و سلاحش غنیمتی دشمن بود و 8 سال جوان ها آنرا بدوش کشیدند و با اطاعت از پیرشان آن را پائین گذاشتند. اکنون بالای 20 سال از خاتمه آن می گذرد.

فقط امامشان فرمود واجب کفائی و برای او شد حجت خدا .تمام مصائب راتحمل می کند ولی امان از نیش و کنایه! دلشان اگر تکان بخورد عرش خداوندی به لرزه در می آید. او تمام وجودش را داد حالا او را کردند بدهکار و طلبکار، او به تکلیفش عمل کرد. آیا من وفا می توانم بگویم برای مردم نماز می خوانم یا برای مردم روزه می گیرم. دفاع مقدس عین تکلیف شرعی از سوی روح خدا بود. هنوز به داشته ها و نداشته هایم افتخار می کنم. اگر بخواهم بازاری فکر کنم در جا تمام شرافت و زندگی ام را باخته ام، اما من جانباز 70% هیچگاه بازنده نبودم و نیستم چون هنوز می خواهم در هوای دفاع مقدس تنفس و زندگی کنم.

آنانی که جبهه را فقط در تلویزیون نگاه کردند هیچی نگرفتند اما ما نقدی با خدایمان معامله کردیم. راستی هنوز ما نقدی گرفتیم مبلغی که دیگر جای صفر نداشت و تعداد صفرها ی آن به اندازه ستاره های آسمون خدا بود. باید عاشق باشی تا اینجوری عوض بگیری. حالا اگر مشکل دارم فقط و فقط توکلم به خداست نه به بنده خدا .تا توکل باشد کمر زیر بار چند تن هم خم نمی شود.

هنوز سیاه مست آب حیاتیم و 2دوتا گاهی می شود 7 تا! وقتی مست آب حیاتی حساب و کتاب با دلت است.

ما به همان 8 سال تا آخرین روز حیاتمان بسنده کرده ایم. جوانان امروز باید مانند جوانان آن موقع مایه فخر و مباهات تمام مردم ایران در تمام دنیا شوند انشا...